~The Magnifier

Dear Hermar,

Την προηγούμενη εβδομάδα, επιτέλους έφτασε στα μάτια μου ( ! ) η ταινία "The Age Of Adaline" . Δε θα σου κάνω κριτική για την ταινία απλά θα σου παραθέσω κάποια συναισθήματα, κάποιες σκέψεις και συμβουλές ( μπορείς να πεις ) που εξέπεμψε σε μένα και που πιστεύω θα χρησιμεύσει στη ζωή σου! Καταρχάς πρέπει αν και είπα ότι δε θα κάνω κριτική για την ταινία ως ταινία, να πω πως από σκηνοθετικής μεριάς ήταν απίστευτη, τα μέρη που είχε ήταν καταπληκτικά ακόμη κι αν βρισκόταν όλα στην πόλη του Σαν Φρασινσκο που περιτριγυρίζεται από κτίρια και άλλα κτίρια .Ακόμη το πως συνέδεε τις εποχές , το πως πήγαινε από την μια στην άλλη έδειχνε την αριστοτεχνία του σκηνοθέτη, καθώς κι της ενδυματολόγου(!) . Ένα τεράστιο μπράβο στην Blake Lively για την άψογη υποκριτική της , πραγματικά με έκανε να ανατριχιάσω( Παράδοξο για την συγκεκριμένη, δεν ήταν καθόλου "ελκυστική" σε μένα παλαιότερα από τον ρόλο της στο "gossip girl" ). Τώρα πάμε στο σημαντικό κομμάτι, το κομμάτι των σοφών λέξεων και νοημάτων που εξέπνευσε αυτή η ταινία. Συγκεκριμένα με έκανε να ανατριχιάσω ο μικρός

λόγος του William (Richard Gere) στην Adaline (Blake Lively) την στιγμή που κατάλαβε ποια πραγματικά είναι, " Μην το σκάσεις, μην εξαφανιστείς πάλι. Όλα αυτά τα χρόνια έζησες σαν να μην είχες ζωή, Απελευθερώσου, Ζήσε την ζωή σου. Ελευθέρωσε από μέσα σου κάθε τι που σε βασανίζει" . Αυτός ο λόγος ώθησα κάποια δάκρυα να πέσουν από τα μάτια μου τόσο γρήγορα που ούτε εγώ η ίδια το περίμενα. Ήταν τόσο αληθινά. Αφού τελείωσε η ταινία , κάθισα στο δωμάτιό μου , πήρα στην αγκαλιά μου το αγαπητό μου μαξιλάρι και ξεκίνησα να σκέφτομαι και να επαναλαμβάνω ξανά και ξανά αυτή τη φράση του "Απελευθερώσου, ζήσε τη ζωή σου" . Κάθε φορά που έλεγα από μέσα μου αυτά τα λόγια σκεφτόμουν πόσο δίκιο έχει αυτός ο άνθρωπος. Γιατί να κάθεσαι να αναλώνεσαι σε όλα αυτά τα μικροπράγματα της καθημερινότητας ( μου κάηκε το φαγητό, αυτό δεν μου αρέσει, δε μου μίλησε καλά, με είπε άσχημη, πφφ δεν μαρέσουν τα μαθήματα, νιώθω πιεσμένη, θέλω να βγω, δεν έχω αρκετά χρήματα γι αυτά που θέλω να κάνω κ.ά ) και να χάνεις αυτό που έχεις γύρω σου, αυτό που σου δόθηκε εντελώς δωρεάν. Είσαι πανέμορφος, είσαι μοναδικός και πρέπει να είσαι ευγνώμων γι αυτή τη μοναδικότητα. Δε πρέπει να σκέφτεσαι μικρά πράγματα και να τα κρατάς μέσα σου , να πλημμυρίζουν όλο σου το σώμα. Κάποτε θα σκάσεις και τί θα κάνεις θα το βάλεις στα πόδια, θα παραιτηθείς από τη ζωή, από αυτόν τον υπέροχο κόσμο; Όχι το μόνο που θα κάνεις είναι θα βγάλεις ότι σε βασανίζει , θα βγάλεις αυτά τα μικρά αγκάθια που είναι ριζωμένα στο σώμα σου και θα τα πετάξεις μακριά. Απελευθερώσου από κάθε τι που σε πονά, που σε βασανίζει. Θα καταλάβεις μετά ότι ήταν κάτι μικρό και ασήμαντο μπροστά στην μεγίστης σημασίας ζωή που έχεις γύρω σου και την οποία πρέπει να απολαύσεις. Λοιπόν , για να σε δω, πέτα τα αγκαθάκια, εξωτερίκευσε ό,τι έχεις σαυτό το μικρό σου κεφαλάκι και ζήσε μια ελεύθερη ζωή.
The Magnifierr says bye byee

Dear Hermar,

Οι μέρες που πέρασαν ήταν ημέρες διαβάσματος αλλά και περισυλλογής. Έπεσαν οι πρώτες βροχές ( για το φθινόπωρο θα έλεγα) και ένιωσα τόσο όμορφα. Το νερό αυτό που έπεφτε ασταμάτητα για πέντε λεπτά ήταν σαν να έπεφτε και στην ψυχή μου. Και με αυτό εννοώ πως ανανεώθηκα, ανανεώθηκε η ψυχοσύνθεση μου. Μόλις παρατήρησα στο παράθυρο πάνω από το γραφείο του σταθερού υπολογιστή ( ναι έχω ακόμη σταθερό υπολογιστή και χαίρομαι γι αυτό ) , που βλέπει απέναντι στα παλιά τρένα μέσα σε ένα δασάκι, να πετάγονται λεπτές και μετά πιο χοντρές και πιο χοντρές ψιχάλες , σηκώθηκα αμέσως από την θέση μου , άνοιξα τις μπαλκονόπορτες ( δυστυχώς μπλέχτηκα στις κουρτίνες ) και έτρεξα προς τα κάγκελα. Πιάνοντας τα γερά έγειρα μπρος και τέντωσα το χέρι μου όσο πιο πολύ μπορούσα ώστε να καταφέρω να δροσιστώ από αυτά τα δάκρυα χαράς που έριχνε ο ουρανός. Εκείνη τη στιγμή που αισθάνθηκα το νερό της βροχής στα ακροδάχτυλά μου, ανατρίχιασε το είναι μου , ένα γερό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου και άρχισα να πετάω δυνατές κραυγές χαράς ( ^ 1.43 ^ ) . Ναι τόσο δυνατές που όλες οι γάτες πετάχτηκαν όρθιες με τα αυτιά διάπλατα ανοιχτά ( οι γλυκές μου, τις έκρυψα να μην βραχούν) . Α και μην σκεφτείς πως χαίρομαι για τη βροχή για την γνωστή αιτία του "the notebook" , θα σε προλάβω λέγοντάς σου πως απλά σκέφτομαι ότι το γεγονός ότι έρχεται από πάνω , από κάποιο ποτάμι, από κάποιο βουνό φαντάζει υπέροχο σε μένα και μαγικό. Έρχεται σε μένα, σε σένα , σε κάποιον που μπορεί να μην έχει επαφή με θάλασσα ή ποτάμι ή λίμνη και του δίνει αυτή την μεγάλη ευκαιρία να την γευτεί. Όταν βρέχει προσπαθώ να σκέφτομαι μονάχα αυτό, ότι επικοινωνώ αυτή τη στιγμή με κάποιο ποτάμι , με κάποια θάλασσα ίσως πολύ κοντά μου, ίσως όμως και πολύ πολύ μακριά μου. Ακόμα και με τη βροχή επικοινωνεί ο άνθρωπος αρκεί να το καταλάβει, να το σκεφτεί. Και η επικοινωνία με την φύση είναι η καλύτερη επικοινωνία που μπορείς να κρατήσεις , γιατί είναι η μόνη που δε θα σε πληγώσει. Είναι ελεύθερη!! Από την άλλη σου χαλάει κάποια σχέδια μα πάντα μπορείς να κάνεις κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό με αυτή! Άλλωστε υπάρχουν τόσο όμορφες καλοσχεδιασμένες ομπρέλες που μπορούν να σε συνοδέψουν στην έξοδό σου με κάποιον αγαπημένο. Συνήθως όμως λέω, τί της χρειάζεσαι τις ομπρέλες, είναι νερό, είναι φύση, είναι επικοινωνία, είναι σαν να λες " δε θέλω να σου μιλήσω" .. Να αυτά κάθομαι και σκέφτομαι και μετά "Αψού" το κοριτσάκι όλη την ώρα.... Enjoy Nature Now That You Can Have It For Free!!

The Magnifierr says bye bye..

Dear Hermar,

Τι κάνεις όταν είσαι πιεσμένος και απογοητευμένος από την καθημερινή σου ρουτίνα; Αναπολώ εκείνες τις στιγμές στη παραλία που ξεφύλλιζα σελίδες από γεμάτα έμπνευση βιβλία και απολάμβανα το λαχταριστό τσάι με μέντα και λεμόνι ( ! ) . Ήμουν τόσο ξέγνοιαστη, ένιωθα τόσο ελεύθερη, έβλεπα το απέραντο της θάλασσας και έπειτα χανόμουν στις σκέψεις που μου προκαλούσαν όλα αυτά τα γράμματα των βιβλίων, όλες αυτές οι περίτεχνες ιστορίες. Και τώρα απλά κάθομαι σε ένα γραφείο , περιμένω την επιφοίτηση από τα ουράνια για να ανοίξω τα σχολικά μου βιβλία και το κεφάλι μου έχει γίνει καζάνι που λέμε (πάνω από όλα καλό λεξιλόγιο).
Ποιά είναι η διαφορά από τα λογοτεχνικά βιβλία; Γιατί αυτά μου δίνουν ένα ποτάμι εμπνεύσεων καθώς τα διαβάζω και έπειτα όλο αυτό το ποτάμι μετατρέπεται σε γράμματα, λέξεις, φράσεις, προτάσεις, ιστορίες ολόκληρες, ιδέες ενώ τα σχολικά βιβλία τίποτα; Και αυτά είναι επιστημονικά βιβλία ( είναι πανεπιστήμιο after all ) , υποτίθεται πως έπρεπε από γεννησιμιού τους να δίνουν εμπνεύσεις, κίνητρα να γράψεις, κίνητρα να σκεφτείς, να τρέξεις μέσα στις σελίδες τους και να χαλαρώσεις απολαμβάνοντας κάθε ιδέα που αυτά εκπνέουν. Με πιέζουν, μου δημιουργούν αυτόν , ξέρεις, τον κόμπο στο λαιμό που έπειτα μεταμορφώνεται σε διάφορα άλλα συναισθήματα όπως θυμό, απογοήτευση προς τον εαυτό μου και τις επιλογές μου και εν τέλει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Γιατί όμως γίνεται αυτό; Έχει αναρωτηθεί κανείς την πραγματική προέλευση αυτού του κόμπου; Ίσως είναι αυτό το deadline που τίθεται μέχρι το οποίο πρέπει να έχεις τελειώσει μια συγκεκριμένη ποσότητα ενός βιβλίου , την λεγόμενη εκπαιδευτική ύλη. Ίσως πάλι είναι αυτό που μόλις ανέφερα η ύλη, κάτι συγκεκριμένο, ένα μέτρο που έχουμε, έναν κανόνα που πρέπει να ακολουθήσουμε. Οι γνώσεις είναι απεριόριστες και εσύ τις διαλέγεις, αυτό δε λένε; Το επέλεξα , δεν πρέπει να γκρινιάζω σαν πεντάχρονο. Το επέλεξα, δική μου επιλογή ήταν να ακολουθήσω αυτές τις γνώσεις. Η πόρτα τους ήταν κλειστή κι εγώ και μόνο εγώ είχα το κλειδί της , το κλειδί της και δύο επιλογές - την ανοίγω ή την προσπερνάω; - . Την άνοιξα, μετά από αυτό δεν έχει γυρισμό. Μπορείς να την κλείσεις για πάντα αλλά μετά δε σου εγγυάται κανείς την προσφορά μιας άλλης πόρτας, ενός άλλου ανοίγματος στη ζωή σου. Μπορείς ωστόσο να κάνεις υπομονή ( μεγάλη λέξη, δύσκολη να μετατραπεί σε πράξη ) και να ανοίξεις μέσα σε αυτό το δωμάτιο που ήδη έχεις ανοίξει μερικά παράθυρα, να μπει λίγο φως, αυτό το φως που λέγεται πάθος, ενδιαφέροντα. Για ποιό πράγμα έχεις πάθος , αγάπη; Αυτό χρειάζεται να βρεις ώστε να ισορροπήσεις αυτή την απογοήτευση που αισθάνεσαι.... Μετά δε χρειάζεται ν ανησυχείς, κάνε υπομονή, το άπλετο αυτό φως που θα μπει θα είναι ο μοναδικός σου βοηθός σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, το ταξίδι προς το λεγόμενο πτυχίο, τη λεγόμενη ενήλικη ζωή με τις δουλειές.. Έτσι θα φτιάξεις την ζωή σου, πάντα έτσι μου έλεγαν. Οπότε άσε αυτό το φως να λάμψει προς εσένα! Θα είναι δύσκολο να κάνεις κάτι που σε κάνει να νιώθεις πόνο στο λαιμό, σε πιέζει, σου κόβει τα βήματα να προχωράς αλλά σημασία θα έχει το μετά. Πάρε ανάσες και συνέχισε, βρες τί σου αρέσει ό,τι είναι αυτό και προχώρα. Στη δική μου περίπτωση ( για να βάλω σε σειρά τί μου αρέσει λίγο στο μυαλό μου )

Να χορεύω, να χορεύω όχι όποτε πρέπει αλλά όποτε θέλω , ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν "πρέπει" ..Να ταξιδεύω με το χορό και να παίρνω έμπνευση από αυτόν, ιδέες, κίνητρα.
Να γράφω, να γράφω δίχως όριο. Να ξαπλώνω μέσα, πλάι στα γράμματα και να εισπνέω ιδέες.
Να τρώω δροσερά φαγητά, φαγητά που δίνονται ελεύθερα από τη φύση , που έχουν την γεύση και την ομορφιά της φύσης.
Να φωτογραφίζω με τη μικρή μου κάμερα μικρές πινελιές της φύσης.(Η φύση είναι ο πιο όμορφος και δεξιοτέχνης "φυσικός" ζωγράφος)
Να περνάω χρόνο με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και να νιώθω αγάπη , να δίνω και να εισπράττω. Αυτό κι αν δίνει κίνητρα ώστε να προχωρήσεις..

Με αυτό λοιπόν κλείνω. Άνοιξε αυτά τα παράθυρα ώστε να απολαμβάνεις ευχάριστα αυτό τον δρόμο προς την ενήλικη ζωή..Το μετά είναι ό,τι καλύτερο, και αυτό που μετράει. Περίμενε και θα δεις. Αυτό σκέφτομαι, αυτό κάνω, περιμένω και θα δω.!

The Magnifierr says bye bye

Dear Hermar,

Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι συμμαθητές μου, κάποιοι/ες που αποκαλούσα φίλες/ φίλους μου κολλούσαν μια νοητή ετικέτα στο μέτωπο , την ετικέτα του "μωρού", του "χαζοχαρούμενου" , της "μικρής", "άπειρης" και .... της "κινέζας" (!) Αλλά προς το παρόν ας μείνουμε στις πρώτες ετικέτες! Εγώ πάντα τις έβλεπα ως απειλές, με πονούσε κάθε φορά που άκουγα από το στόμα των γύρω μου αυτές τις λέξεις, με πονούσε σαν εκείνες τις ασημένιες κοφτερές επιφάνειες από τις παλιές ξύστρες, εκείνες που ήταν στο ψεύτικο γυάλινο κουτάκι. Θυμάσαι πόσο πονούσαν όταν κοβόσουν, πόσο αίμα χυνόταν από αυτή τη μικρή πληγή, από αυτό το κόψιμο; Λοιπόν, εμένα μου άρεσε αυτό το κόψιμο, πάντα μου άρεσε αυτή η αίσθηση του κοψίματος και ξέρεις γιατί; Γιατί ακόμα κι αν με πονούσε όσο τίποτε άλλο , χαμογελούσα, γελούσα, παρατηρούσα τις αποχρώσεις του αίματος κατά τη διάρκεια αυτής της ροής του προς την παλάμη μου. Προς τί όλη αυτή η

ιστορία; Λοιπόν προ ολίγου είπα πως μόλις άκουγα αυτές τις λέξεις και καταλάβαινα ότι αναφέρονταν σε μένα , με πονούσε , με πονούσε με αυτόν τον τρόπο που ανέφερα... Μετά από μερικά χρόνια όμως , κοντά στη τρίτη γυμνασίου θυμήθηκα αυτό το κάτι που αισθανόμουν κάθε φορά που κοβόμουν από αυτές τις ασημένιες λεπίδες της ξύστρας, αυτό το κάτι που αισθανόμουν αμέσως μετά. Θυμήθηκα πως παρόλο που πονούσα και στεναχωριόμουν για μερικά δευτερόλεπτα, σηκωνόμουν στα πόδια μου και έκανα αυτό που κανένας γονιός δε θα περίμενε το παιδί του να κάνει, χαμογέλασα, είπα "δε πειράζει, είναι αίμα, κοίτα πόσες αποχρώσεις μπορεί να έχει, είναι μοναδικό όμως, είναι το δικό μου αίμα, κανένας άλλος δεν έχει το ίδιο, εσείς παρόμοιο αλλά όχι το ίδιο." Έτσι και όταν μου πετούσαν αυτά τα ονόματα, ήταν λεπίδες, με πονούσαν, αλλά τώρα γελάω, χαμογελάω και ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω πως είμαι μοναδική και δε το λέω με την έννοια του τέλειου, το λέω με την έννοια της μοναδικής ύπαρξης, δεν υπάρχει κάποιος άλλος σαν κι μένα, παρόμοιοι αρκετοί μα ποτέ , κανείς ίδιος. Γι αυτό απλά ξέρεις τι χρειάζεται να βγάλεις την λεπίδα από το δέρμα σου, να τσούξεις λίγο και μετά να γελάσεις , γιατί; Γιατί είσαι μοναδικός έτσι όπως είσαι....Αυτές είναι οι αποχρώσεις σου, φαίνομαι μικρή ( είναι το φυσικό μου) , σε κάποιους χαζοχαρούμενη ( είμαι χαμογελαστή τί να κάνουμε ) , σε άλλους ανώριμη , μωρό ( δεν πας μπροστά με το να μεγαλώνεις απότομα, μεγαλώνεις εκεί που πρέπει και τότε που πρέπει ) και σε άλλους άπειρη ( ποτέ δεν γίνεται να γνωρίζεις τις εμπειρίες του άλλου πολύ απλά γιατί δεν είσαι αυτός , είσαι άλλος ) .. Δε ξέρω κατά πόσο βγάζει νόημα αυτό που είπα σήμερα, ίσως καθόλου, ίσως ελάχιστα αλλά το "επιμύθιο" αυτού ξέρεις ποιο είναι; Πέταξε όλες τις συννεφιές από τα μάτια σου, ξεκόλλα αυτές τις ετικέτες και προχώρα με το χαμόγελο .. Και αν σε πουν χαζοχαρούμενο, χέστηκες ( ουπς τί γλώσσα είναι αυτή! )
The magnifierr says bye byee

Dear Hermar ,

Από εδώ και πέρα έχουμε και πλήρης προσφώνηση, ένα πανέμορφο όνομα.. Επειδή δεν ήθελα να κάνω εξαιρέσεις όσον αφορά το φύλο, αγόρι ή κορίτσι , διάλεξα αυτό το όνομα που είναι η σύζευξη δύο ονομάτων. ονομάτων που ( ελπίζω ) θα ακούω όταν κάνω αυτή την μικρή οικογένεια που φαντάζομαι , αυτό το μικρό παραμύθι. Σαυτό το παραμύθι λοιπόν που "γράφω" πρωταγωνιστούν δύο μικρά τερατάκια , δύο ήρωες, η "HER" ,

Ερμιόνη και ο "MAR" , Μάρκος. Αυτή τη στιγμή μιλάω σε εσάς, βέβαια θα σας τα διαβάζω όλα αυτά στον ύπνο σας σαν ένα δικό μου παραμύθι , έτσι για να σας κοιμίζει και να ταξιδεύει τα μικρά αθώα σας μυαλουδάκια σε μαγικούς πολύχρωμους κήπους με χιλιάδες λουλούδια και άπλετο χώρο για παιχνίδι και περιπέτειες. Όπως έλεγε και ο Albert Einstein "Για να γίνουν τα παιδιά σου έξυπνα, διάβασε τους παραμύθια" και πιστεύω πως με το "έξυπνα" δεν ήθελε να πει "μαθηματικές διάνοιες" αλλά έξυπνα στη ζωή δηλαδή στη δημιουργικότητα, στην αθωότητα, στην χαρά και στη τρέλα. Οπότε αχμ , να θυμάστε σας διάβαζα αυτά τα μικρά γράμματα όταν ήσασταν μικρά στον ύπνο σας. Θα σας βγουν όλα στην επιφάνεια ( ελπίζω τουλάχιστον ) εκεί που δεν το περιμένετε, ξέρετε γιατί; γιατί όλα έχουν αποθηκευτεί στο υποσυνείδητο σας.! Εκεί που χρειαστεί θα σας βγει. Το σημερινό γραμματάκι στην ουσία ήταν μικρό και απλά επεξηγηματικό!
The magnifierr says bye bye ....

Dear Ze,

Πώς είναι όταν κοιμόμαστε; Σύμφωνα με την κλινική νευροψυχολογία ( Δεν τα έμαθα τζάμπα, πρώτο εξάμηνο ) ο ύπνος είναι απλά μια γέφυρα που σε μεταβιβάζει στο ασυνείδητο δίχως βέβαια να χάνεις τα λογικά σου κατά μεγάλο μέρος. Υπάρχει ωστόσο μια τόση δα πτώση της συνείδησης σου γι αυτό και νιώθεις τόσο απαλός , τόσο ελαφρύς , σαν να σου φεύγουν όλα τα βάρη της ημέρας που έλαβε τέλος. Επίσης , φαντάσου μια μεγάλη δεξαμενή με κόκκινο και μπλέ νερό ( ετερογενές μείγμα ώστε να φαίνονται τα δύο ξεχωριστά χρώματα ) στην οποία το κόκκινο είναι το νικητήριο χρώμα καθώς πιάνει το μεγαλύτερο χώρο και πιέζει το μπλε το οποίο καταφθάνει σχεδόν στον πάτο. Λοιπόν, το κόκκινο αντιπροσωπεύει μια ουσία που ονομάζεται αδενοσίνη ( ! ) αυτή κάνει τους μυς μας να χαλαρώνουν , τα μάτια μας να κλείνουν σιγά σιγά και το σώμα μας να παραδίνεται στο κρύο του σεντονιού και το μαλακό του μαξιλαριού , ενώ το μπλε αντιπροσωπεύει μια ουσία που ονομάζεται υποκρετίνη ( ! ) και αυτή είναι ο καφές του οργανισμού μας, αυτή που μας δίνει τόση ενέργεια την υπόλοιπη μέρη ώστε να κάνουμε τις διάφορες δραστηριότητες......

Μπλα μπλα μπλα!! Απλά για να τα ξέρεις όταν κάποιος σε μια συζήτηση πάει να στην παίξει έξυπνος, τσουπ πετάς αυτά και είσαι άρχοντας που λέμε. Λοιπόν, καθόμουν χθες στα μαλακά λουλουδένια σεντόνια του κρεβατιού ( not mine ! ) , απολάμβανα το όμορφο ξύπνημά μου τεντώνοντας τα μικρά μου χεράκια στον ουρανό ( ταβάνι ) και έπειτα έπεσα ξανά πίσω στο μαξιλάρι κάνοντας με το κεφάλι μου αυτό το γλυκό βαθούλωμα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι πόσο όμορφα κοιμήθηκα το προηγούμενο βράδυ, ένιωθα σαν να είμαι μωρό ξανά. Και για να μην λες πώς θυμάμαι πώς ήμουν μωρό αφού δεν θυμόμαστε πλήρως τι γινόταν. Εδώ κολλάει η θεωρία που αράδειασα παραπάνω. Όταν αυτή η υπνωτική ουσία (αδενοσίνη ) βαράει κόκκινο , αρχίζουμε να χαλαρώνουμε , πέφτουμε σε delirium κάπως και αρχίζει να "οργιάζει" το ασυνείδητο μας και όπως όλοι γνωρίζουμε το ασυνείδητο μας είναι μια δισκέτα ( φλασάκι στη σημερινή εποχή ) όπου αποθηκεύονται κάποιες παλιές αναμνήσεις, κάποιες πράξεις μας, κάποια πράγματα, στοιχεία που εμείς τώρα δε θυμόμαστε πως έγιναν αλλά αυτό θυμάται διότι πίστευε ( καλώς ) πως κάποτε θα μας χρειαστούν είτε ως βοηθοί είτε ως κομμάτια στο παζλ ενός τρελού ίσως τρομακτικού ονείρου μας. Άρα καταλήγω σε αυτό που είπα προ ολίγου, νιώθω πως αυτή η γαλήνη, η ηρεμία και η χαλάρωση δίχως έγνοιες ,που πάντα ( ακόμη και για μερικά λεπτά- δευτερόλεπτα , ακόμη και όταν ακολουθεί μια αγχώθης μέρα ) νιώθεις όταν ξυπνάς κάθε πρωί και με μισόκλειστα, ξυνισμένα ( σαν να ήπιες κάτι ξινό ) μάτια αντικρίζεις την αυγή πότε βροχερή , πότε ηλιόλουστη , είναι μια ανάμνηση που στην προκαλεί ο ύπνος μέσω του ασυνειδήτου, αυτού του μικρού ανθρωπάκου που κρατάει το μεγάλο σακί των παλιών, ξεχασμένων αναμνήσεων. Και όταν αναπολείς αυτό το συναίσθημα στα μέσα της ημέρας σε κάνει να το ξαναζείς από την αρχή, να νιώθεις ευάλωτος ,να ξανανιώθεις αυτό το μαλακό αόρατο αεράκι να σε ακουμπά στον ώμο. Ίσως αυτό το αεράκι κάποιες φορές να μην είναι τόσο αόρατο και να είναι τα δάχτυλα ενός αγοριού που ξυπνάει στο πλάι σου και σου χαϊδεύει των ώμο προσκαλώντας σε στην αγκαλιά του ή απλά κάνοντας σου νόημα να κλείσεις το φως για να πέσει ξανά για ύπνο ( ! ) . Το γεγονός που παραμένει είναι το ότι είσαι ευάλωτος στον ύπνο σου χάρη ή εξαιτίας αυτού του μικρού ανθρωπάκου, αυτής της δισκέτας ( φλασάκι ) , πές το όπως θέλεις. Και το να είσαι ευάλωτος απομακρύνει κάθε αρνητική ενέργεια , κάθε κακή, νωπή ανάμνηση που απόκτησες κατά τη διάρκεια της ημέρας που πέρασες. Ωστόσο σε κάνει να είσαι ανοιχτός και σε νέες πληγές πολύ εύκολα απλά και μόνο γιατί είσαι γεμάτος ευτυχία και ό,τι τολμήσει να σου τη χαλάσει , το βλέπεις σα μυτερό σπαθί στην καρδιά σου και .....πληγώνεσαι. Αλλά η διόρθωση αυτής της μεριάς του να είσαι ευάλωτος λέγεται ισορροπία , την οποία αργά ή γρήγορα πρέπει να αποκτήσεις στη ζωή σου ώστε να ζυγίσεις την ευτυχία που σε πλημμυρίζει το πρωί με τις μικρές δυστυχίες που μπορεί κάποιος να σου προκαλέσει στο υπόλοιπο της ημέρας.. Σκέψου πως δεν υπάρχουν! Πώς; Ξαναζήσε αυτό το "μαλακό" πρωινό συναίσθημα, αυτό το συναίσθημα του να είσαι βρέφος ξανά, ευάλωτο μεν αλλά ξέγνοιαστο και χαρούμενο.
The magnifierr says bye bye

Dear Ze,

Θυμόμουν όταν ήμουν γυμνάσιο καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή γιατί δεν έβγαινα έξω ( έλλειψη φίλων : διαχρονικό πρόβλημα ) και έβλεπα φωτογραφίες από διάφορες προσωπικές ιστοσελίδες ( blogs + tumblrs ιδιοκτησίες κοριτσιών φυσικά ) , πάνω στις οποίες είχαν γραμμένες διάφορες ευχές. Σίγουρα κατάλαβες σε τί αναφέρομαι! Λοιπόν κι εγώ ήμουν ένα από αυτά τα κορίτσια που είχα στο tumblr μου από την αρχή μέχρι το τέλος χιλιάδες φωτογραφίες αυτού του είδους. Ακόμη τις κατέβαζα στον υπολογιστή μου και τις αποθήκευα σε έναν φάκελο, ο φάκελος των ευχών φαντάσου. Οι περισσότερες από αυτές απεικόνιζαν απίθανες να συμβούν ευχές όπως να ταξιδέψω στις Κάννες , στο φεστιβάλ Καννών , να μείνω σε ένα από αυτά τα υπέροχα ξενοδοχεία που έχουν μέσα στο δωμάτιο ξεχωριστό χώρο αναψυχής για τους μικρούς εξερευνητές και συγγραφείς ( like me ! ) ή να χορέψω στο broadway, να μείνω σε ένα δεντρόσπιτο και άλλα πολλά που χρειάζονται αρκετά χρήματα. Γιατί όμως να γίνεται αυτό; Σου χαλάνε τα σχέδια και σου βάζουν φραγμό στο να ονειρεύεσαι ( ναι πάλι για όνειρα μιλάω! ) με το να σου πετάνε έναν μεγάλο κορμό δέντρου , έναν τεράστιο, απέραντο τοίχο μπρος στο δρόμο σου προς την εκπλήρωση των ευχών- ονείρων σου. Αυτός ο κορμός, ο τοίχος , ο σε όλους μας γνωστός είναι τα χρήματα, αυτά τα μέταλλα σε κυκλικό σχήμα και κάτι χαρτιά που όμως απέκτησαν τόση σημασία με τα χρόνια και αποτέλεσαν αιτία πολλών διενέξεων όχι μόνο χωρών με άλλων εξωτερικών χωρών αλλά και ανθρώπων από την ίδια χώρα, από την ίδια πόλη, χωριό, γειτονιά και (στο έσχατο σημείο) οικογένεια. Αυτά όμως καθορίζουν στο μεγαλύτερο βαθμό την ζωή μας ολόκληρη και τώρα στις μέρες και την εσωτερική μας ζωή, τον εσωτερικό μας κόσμο. Πια οι δυνατοί φρουροί ( ερυθροί και βένετοι ! ) της ψυχής μας , αυτού του ευαίσθητου χώρου που στην πόρτα του οποίου είναι κολλημένη μια τεράστια, κολλητική ταινία που λέει με μεγάλα, έντονα, κόκκινα γράμματα "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ" έχουν εξασθενήσει και πια δεν μπορούν να χαρακτηριστούν "δυνατοί" μα θα ακολουθήσουν τον χαρακτηρισμό της ψυχής μας, "Εύθραυστοι". Και σ αυτό το σημείο μπορούμε να πούμε ότι ναι αντιμετωπίζουμε πρόβλημα , ένα πρόβλημα που πραγματικά δεν ξέρω αν θα λυθεί ποτέ. Διότι η μόνη λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να αποδυναμώσουμε αυτόν τον δυνατό εχθρό, το χρήμα.... όμως η μόνη λύση είναι απίθανη! But ποτέ μη λες ποτέ. Γιατί όμως εμείς, οι άνθρωποι δώσαμε τόση δύναμη σε ένα χαρτί και ένα μέταλλο; Κανένας δε μπορεί να απαντήσει εδώ.! Τίποτα δεν μας ενδιαφέρει από αυτά, το μόνο όμως που αναγκαστικά μας ενδιαφέρει είναι αυτό που ζούμε τώρα, την εξασθένηση των φρουρών της ψυχής μας. Αρχικά ήταν απλά το οικονομικό μας budget , η σιγα-σιγα καταστροφή των ευχών μας ( σαν το παιχνίδι ντόμινο όπου το κάθε τοιχάκι που πέφτει είναι και μια ευχή μας που αντίστοιχα πέφτει , καταστρέφεται υποκινούμενο από το χέρι του χρήματος ) , τώρα όμως έχει μετακινηθεί όλο αυτό στην ψυχή μας, σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο μέσα μας. Τι κάνουμε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο; Κολυμπάμε, κολυμπάμε , που έλεγε και η Dori στο Nemo. Τί γίνεται όμως όταν αδυνατούμε να κολυμπήσουμε επειδή δεν μας έχουν μείνει πια δυνάμεις; Βυθιζόμαστε; Εκεί καταλήγουμε; Και η απάντηση είναι ΟΧΙΙΙ!!! Κολυμπάμε ακόμα και με κομμένα φτερά ώστε να φτάσουμε στον προορισμό μας ο οποίος δεν είναι απλά η ικανοποίηση των ευχών που προανέφερα αλλά η ευτυχία μας η οποία μεν εξαρτάται και από το βιοτικό μας επίπεδο αλλά εξαρτάται δε από την ψυχική μας ευχαρίστηση, ηρεμία και γαλήνη. Serenity to all of you <3 ( μοιάζει σαν σλογκαν οργάνωσης greenpeace μα είναι αλήθεια η απάντηση σε όλα είναι μια, η ηρεμία, η γαλήνη της ψυχής μας , όλα τα άλλα είναι sprinkles on the sundae , απλά μια τρούφα που ομορφαίνει μεν την ψυχή μας , το παγωτό , αλλά δεν καθορίζει την όλη γεύση του ) ...
The magnifierr says bye byee

Dear Ze,

Τι κάνεις όταν το μυαλό σου στερεύει από σκέψεις; Αυτή την ερώτηση πραγματικά την ακούω εκατομμύρια φορές και δεν ξέρω τί να απαντήσω ακριβώς γιατί εγώ προσωπικά δεν την εκλαμβάνω ως μια πραγματική ερώτηση. Αυτό γιατί πιστεύω βαθιά πως ως άνθρωπος φύσει δεν είναι δυνατό να σταματήσει να σκέφτεται , να σταματήσει αυτό το ορμητικό ποτάμι σκέψεων που ξεκινάει από το μυαλό του με διόδια την ψυχή του ( ! ). Όλοι μας σκεφτόμαστε κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας ακόμη κι όταν κοιμόμαστε σκεφτόμαστε. Τι νομίζεις πως είναι τα όνειρα, είναι σκέψεις εικονογραφημένες, σαν τα manga ( ιαπωνικές εικονογραφημένες ιστορίες ) που είναι απλά γραπτά anime , γραπτές ιστορίες που πρώτα όμως έχουν ειπωθεί και πριν από αυτό σκεφτεί από κάποιον. Μεγάλος λόγος έγινε για τα όνειρα ( χμ ) , ίσως μεγαλύτερος σε κάποιο επόμενο γραμματάκι μου. Λοιπόν ας επανέλθω σ αυτό που ξεκίνησα , τί κάνεις λοιπόν εκείνες τις στιγμές που νομίζεις ότι έχεις στερέψει από σκέψεις και ιδέες; Η καλύτερη για μένα λύση είναι η παραδοσιακή αυτή δραστηριότητα, η ανάγνωση βιβλίων και δεν εννοώ ούτε περιοδικά ούτε σχολικά βιβλία μα βιβλία που σου διευρύνουν τον πνευματικό σου ορίζοντα ( που λέγαμε και στην Έκθεση ) . Αυτά τα βιβλία που σου ανοίγουν εκατομμύρια πόρτες σε κάθε μια από αυτές διαχέονται σκέψεις, πολλές σκέψεις και ιδέες. Σκέψου το σαν μια περιπέτεια. Μπες μέσα σ αυτές τις πόρτες και άφησε όλες αυτές τις ιδέες να εισχωρήσουν στο μικρό σου μυαλουδάκι και να ζωντανέψουν μπροστά σου σαν εικόνες , σαν αυτά τα βιβλία που ανέφερα πριν, τα manga. Και μετά δεν μπορείς να παραπονεθείς πως έχεις στερέψει από ιδέες ( ! ) . Τα βιβλία είναι τα μόνα υλικά αγαθά που δε βλάψουν ποτέ αυτόν τον κόσμο που δυστυχώς περιορίζεται στον υλικό χαρακτηρισμό που παρά τον ηθικό. Σκέψου, ένα βιβλίο είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον αγαπημένο σου. Μπορεί να μην το εκτιμήσει αρχικά μα μετά από λίγο καιρό όταν θα έχει στερέψει από ιδέες αυτό το βιβλίο που έκανες τόσο κόπο να διαλέξεις για εκείνον θα αποτελέσει μοναδική του συντροφιά. Και πριν ακουστώ σαν μια από αυτές τις δασκάλες ή καθηγήτριες με τα στυφά και μεσήλικα συνολάκια ( ταγιέρ ) , τα μαύρα ή καφέ παπούτσια με το τόσο δα τακούνι που όμως κάνει τον πιο εκνευριστικό θόρυβο και τα περίεργα, που ξαναβγήκαν στη μόδα τώρα , cat eye γυαλιά ( - Διαβάστε βιβλία για να έχετε κάποιες γνώσεις, θα φτάσετε τα σαράντα και δε θα ξέρετε τίποτα! - ) , θέλω να πω το εξής ή καλύτερα να σου προτείνω να κάνεις το εξής : εκείνες τις περιόδους ξηρασίας του μυαλού σου, προσπάθησε να καθήσεις σε ένα μέρος που εσένα προσωπικά σε ηρεμεί και σε κάνει να νιώθεις όμορφα ( το μπαλκόνι μου από το οποίο δεν περνάει τίποτα ζωντανό παρά μόνο πουλάκια, πεταλούδες και έντομα , με θέα τα παλαιότερα τρένα που ποτέ υπήρξαν καλυμμένα από μοντέρνα graffiti ) και αφού διαλέξεις από τη βιβλιοθήκη σου ένα βιβλίο τυχαίο που κάποτε σου έκαναν δώρο κάποια Χριστούγεννα ή γιορτές , ξεκίνα να το διαβάζεις.....Μετά από λίγο πραγματικά μπορεί να το βαρεθείς και να το κλείσεις αμέσως μα κάτι θα σου μείνει ηθελημένα ή μη , θα σου μείνει κάτι σαυτό το μυαλό σου. Και ίσως αυτό το κάτι να το δεις στα όνειρά σου εικονογραφημένο σε μια περίπλοκη ιστορία ή να το σκέφτεσαι για το υπόλοιπο της μέρας ή να αποτελέσει την αρχή μιας ενδιαφέρουσας συζήτησης με τους αγαπημένους σου. Τότε θα εκτιμήσεις την αξία του. Και όπως λέω πάντα, " Κάλλιο αργά παρά ποτέ" ...... Its good to travel in your mind and please don't forget your magnifier....
The magnifierr says bye bye...

Dear Ze,

Θα μπορούσε κάποιος να με παρομοιάσει με το μικρό κοριτσάκι στη διπλανή φωτογραφία. Είμαι ακόμα τόσο μικροσκοπική όσο ήμουν όταν ήμουν παιδάκι .. Κοντούλα , κοντούλα καθόμουν συχνά στο παράθυρο του δωματίου μου να σαν αυτό το κοριτσάκι και έπινα το γάλα( γάλα-κακάο-μέλι ) που μου είχε φτιάξει η γιαγιά μου και κάθε πρωί και βράδυ με προέτρεπε να πιω.. "Είναι καλό μου έλεγε, ειδικά εσύ που είσαι αθλήτρια πρέπει να το πίνεις γιατί αλλιώς θα σε πονάνε τα κοκαλάκια σου!" . Και πιστεύω γι αυτό το έκανα, γι αυτό το "αθλήτρια" που άκουγα. Αθλήτρια; Ναι μπορώ να πω πως ήμουν αθλήτρια καθώς αν αναλύσεις την λέξη , θα ανακαλύψεις πως πρώτο συνθετικό της είναι το ουσιαστικό "άθλος" .. Μπορώ να πω λοιπόν πως μου ανήκε αυτός ο τίτλος και ξέρεις γιατί;

Όχι γιατί ασχολούμουν με το σώμα μου μα γιατί το έκανα μόνη μου, δίχως καμία βοήθεια με προορισμό μου την αγάπη μου γι αυτό που έκανα και το πείσμα μου να μην τα παρατήσω επειδή δεν μπορούσα να μπω σε μια σχολή. Ήταν άθλος αυτό που έκανα και το είχα καταλάβει κοντά στην τρίτη γυμνασίου όταν άρχιζα να πιέζω τον εαυτό μου και να τον κατακρίνω για το ότι δεν κάνω τίποτα και μένω στατική. Τότε κατάλαβα πως πραγματικά ήταν μεγάλο αυτό που έκανα, όχι τεράστιο μα τόσο μεγάλο που μου έδωσε το θάρρος και τα κίνητρα να το συνεχίσω και να μην σταματήσω ποτέ. Τα όνειρα εξάλλου δεν πρέπει να τα διώχνουμε ποτέ από κοντά μας. Είναι κάτι μικρά, χνουδωτά, στρουμπουλά πλασματάκια που μας έχουν από κοντά κάθε στιγμή της ημέρας και μας τραβάνε από την φούστα προς τη μεριά τους. Αυτοί που αφήνονται στα χάδια τους και στα νάζια τους αυτοί προχωράνε και στη ζωή. Φιλοσοφίες πολλές μαζεύτηκαν σήμερα ε; όχι απλά πιστεύω βαθιά αυτό που λέω. Και πάλι καταλήγω στο να πιστεύουμε στα όνειρά μας γιατί όπως έλεγε και η Cinderella ( η οποία κατά την ταινία Ever After υπήρχε στη πραγματικότητα! ) αν πραγματικά πιστεύεις σε αυτό που ονειρεύεσαι , τότε θα πάψει να αποτελεί ένα όνειρο και θα γίνει πραγματικότητα με σάρκα και οστά.. Κάτι που μπορείς να απλώσεις τα μικρά σου χεράκια και να αγγίξεις δίχως να πέσεις , δίχως να σκοντάψεις, δίχως να ταλαντεύεσαι . Οπότε αν είσαι ονειροπόλος κατά κάποιο τρόπο μην παρατήσεις αυτά τα πλασματάκια που σε τραβάνε και περιμένουν απλά ένα σου χάδι, ένα σου βλέμμα , μην τα χτυπήσεις με την μύτη των παπουτσιών σου, θα τα τραυματίσεις και μετά πάνε, θα φύγουν, θα εξαφανιστούν. Πίστεψέ με δεν το θες, κανένας δε το θέλει ακόμα και ο πιο άγριος , ανηλεής ( ! ) άνθρωπος χρειάζεται όνειρα στη ζωή του. Είναι όλα τα όνειρα καλά και σωστά; Η απάντηση είναι ναι, για τον κάθε άνθρωπο, που ο ίδιος ορίζει τί είναι σωστό και καλό στη ζωή του, τα όνειρα που επιλέγει είναι τα κατάλληλα .. Για άλλους φυσικά κάποιο όνειρο ενός ανθρώπου μπορεί να μην είναι το πιο κατάλληλο και ιδανικό που φαντάζονται, αντιθέτως μπορεί να είναι κάτι το απεχθές ( ! ) , κάτι το κακό. Είναι αυτό που λέμε προτιμήσεις, αξίες, ιδανικά , ήθη και πιστεύω. Ο αξιακός κώδικας του κάθε ανθρώπου καλώς ή κακώς είναι διαφορετικός και αυτό είναι που ξεχωρίζει τον έναν από τον άλλον. Όλους όμως μας ενώνει ένα πράγμα: όλοι έχουμε όνειρα τα οποία προστατεύουμε και προσπαθούμε να επιτεύξουμε no matter what.! Και για μένα αυτό είναι καλό, είναι το μόνο καλό στον κόσμο που μας ένωνε, που μας ενώνει και θα μας ξανα ενώσει σε κάθε κακή περίσταση. Πρέπει να το σκεφτούμε περισσότερο νομίζω ...... Α και σου υπόσχομαι ποτέ δε θα παρατήσω τα όνειρά μου , είμαι αθλήτρια να σου θυμίσω και οι άθλοι μου ελπίζω να είναι περισσότεροι στο μέλλον....
The magnifierr says bye byee

Dear Ze ,

Θα κρατήσω ακόμη την αγγλική προσφώνηση "Dear Ze" γιατί θεωρώ πως το "Dear" είναι κάπως ουδέτερο και δεν είμαι ακόμη σίγουρη για το φύλο σου. Δύσκολη απόφαση. Δεν ξέρω καν πώς είναι τα χαρακτηριστικά σου. Όπως και στη πραγματική ζωή δεν διαλέγεις πάντα τους φίλους σου, αυτοί έρχονται ..

Και δυστυχώς έρχονται και πάνε και αυτό γιατί συνήθως τείνουμε να κάνουμε αυτό το λάθος, τους διαλέγουμε, τους διαλέγουμε πριν καν τους μάθουμε, πριν καν γνωρίσουμε τον εσωτερικό τους κόσμο και έπειτα απογοητευόμαστε και αυτό μας ακολουθεί στο υπόλοιπο της ζωής μας. Είναι το χειρότερο συναίσθημα γι αυτό μην αφήσεις ποτέ να σε κυριεύσει. Δε ξέρω την αιτία μα όλοι μας επηρεαζόμαστε από αυτούς που βρίσκονται δίπλα μας και πολύ περισσότερο από τους φίλους μας, αυτή την παρέα που από μικροί φανταζόμασταν και δημιουργούσαμε στο μικρό μας μυαλουδάκι ως την ιδανική παρέα καθώς βλέπαμε Sailor Moon , The Flinstones, Power Rangers κάτι σαββατιάτικα πρωινά ( και αν δε προλαβαίναμε τα γράφαμε στις κασέτες και τα βλέπαμε με το που ανοίγαμε το μάτι μας ) . Ίσως γιατί είναι αυτό που λέγαμε πρωτογενής παράγοντας κοινωνικοποίησης ( συνήθως στο μάθημα της κοινωνικής πολιτικής αγωγής , τελευταία ώρα κάθε τετάρτη στο γυμνάσιο , τότε που όλοι έριχναν τον καλύτερο υπνάκο της ζωής τους και μετά έπεφταν καμπάνες ) . Είναι ,πλάι με την οικογένεια, εκείνη η ομάδα που επηρεάζει κατά μεγάλο μέρος τη ζωή μας, την καθημερινότητα μας και τις αντιλήψεις για την μικρή κοινωνία μας. Είναι αυτή η ομάδα που μας δίνει τις μεγαλύτερες χαρές μα δυστυχώς και τις πιο αβάσταχτες στεναχώριες και απογοητεύσεις. Η γιαγιά μου και η μαμά αργότερα συνήθιζε να μας λέει συχνά αυτό το ρητό "Δεν υπάρχουν φίλοι. Οι καλύτεροι σου φίλοι είναι οι αδερφές σου, η οικογένειά σου. Δε θα σου γυρίσουν ποτέ την πλάτη όταν τους χρειαστείς. Μπορεί να σε στεναχωρήσουν ορισμένες φορές μα ποτέ δεν θα σε παρατήσουν όταν εμφανιστεί κάποια άλλη ανάγκη ή επιθυμία. Κάτι που οι "φίλοι" θα το κάνουν." Μεγάλωσα λοιπόν με αυτό το στιχάκι κολλημένο στο μυαλό μου και ίσως γι αυτό το λόγο δε μπόρεσα ποτέ να στεριώσω κάποια φιλία, κάποια φιλία που θα θεωρώ ισάξια με την οικογένεια , ισότιμη με τη φιλία που έχω και διατηρώ με τις αγαπημένες μου αδερφές. Ξέρεις γιατί; Σίγουρα όχι γιατί το θεωρούσα σωστό απλά γιατί τον αντιμετώπιζα ως κάτι το απαγορευτικό, κάτι που δεν πρέπει να κάνω γιατί θα πληγωθώ... Και αυτό μπορώ να το θεωρήσω ως κάτι λογικό εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας μου τότε. Δε μπορούσα να κατανοήσω πως η μαμά μου με αυτό το ρητό προσπαθούσε απλά να με προειδοποιήσει και να με προστατέψει από αυτές τις απογοητεύσεις που βιώνω τώρα ως "μεγαλύτερη" . Με το "οι φίλοι δεν υπάρχουν" δεν μου απαγόρευε να αναπτύξω φιλίες απλά με προειδοποιούσα για αυτά που ίσως αντιμετώπιζα. Ίσως το έλεγε με τον λάθος τρόπο , ίσως εγώ το εξέλαβα με τον λάθος τρόπο. Αυτό όμως με έκανε τόσο καιρό να νιώθω απομονωμένη και φοβισμένη σε κάθε φιλία που ανέπτυσσα με κάποια άτομα έχοντας στο μυαλό μου όλη την ώρα πως κάτι θα πάθω. Βέβαια σε κάθε φιλία πάντα γινόταν κάτι αρνητικό στο τέλος και καταστρεφόταν αυτό το κάστρο φιλίας που έχτιζα με το κάθε άτομο σαν τραπουλόχαρτα, τόσο σύντομα, τόσο απότομα και τόσο απογοητευτικά οπότε επαληθευόταν στο τέλος η άποψη της μητέρας μου. Και όσο επαληθευόταν αυτή η άποψη , τόσο πεισματάρα γινόμουν. Ήθελα να αποδείξω στη μητέρα μου πως υπάρχουν αληθινοί φίλοι που μοιάζουν με αδέρφια και πως δεν χρειάζεται να προσέχεις συνέχεια τους πάντες που βρίσκονται δίπλα σου μην σου την φέρουν πισώπλατα ( ! ) . Όπως δε μαρέσει να αγαπώ με μέτρο έτσι δε μαρέσει να μιλώ με μέτρο, να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου με μέτρο. Και όχι δεν είμαι εχθρός του Αριστοτέλη και της άποψης που στήριζε βαθιά πως το μέτρο είναι το παν και το καλύτερο που μπορεί να έχει ο άνθρωπος στη ζωή του. Πού καταλήγω λοιπόν με αυτόν τον μονόλογο; Καταλήγω στο ότι το να προσπαθείς δε σου φέρνει πάντα θετικά αποτελέσματα, γι αυτό οι φίλοι δεν είναι απλά κόκκινες πινέζες που επιλέγεις να τοποθετήσεις στον χάρτη της ζωής σου και τους κόβεις-ράβεις όπως θες... Αντιθέτως έρχονται μόνοι τους και αν δεν είναι πραγματικοί .......πάνε. Ω ναι ακόμα πιστεύω στην πραγματική φιλία! Έχε ελπίδες και όλα θα γίνουν αρκεί να μην το πολυσκέφτεσαι. Από τη στιγμή που εσύ ο ίδιος σέβεσαι τον εαυτό σου , θα σε σεβαστούν και οι υπόλοιποι. Κάποτε , το πιστεύω, θα βρεθώ σε μια παρέα όπου ο ένας θα σέβεται τον άλλον δίπλα του , θα συζητάμε με τις ώρες , δίχως μέτρο, δίχως φόβο μήπως κάποιος μου την φέρει πισώπλατα , θα βγαίνουμε, θα καθόμαστε με τις ώρες στην παραλία τα καλοκαιρινά δειληνά και θα πίνουμε ατελείωτες μπύρες αλλά θα τρώμε και τις πίτσες μας δίπλα στην φωτιά που εμείς θα έχουμε ανάψει ( συγκεκριμένα όχι εγώ, είμαι σκράπας σε αυτά και από δύναμη μηδενική ^_^ ) .....όπως καταλαβαίνεις ,Ze, είμαι μια ονειροπόλα, μια ονειροπόλα μέχρι αηδίας μα πρέπει να υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Ποτέ δε θα πάψω να πιστεύω στη πραγματική φιλία μα δεν θα την κυνηγάω όπως ο λύκος το ζαρκάδι , θα την περιμένω πάντα.. Προς το παρόν , αυτό που πρέπει να μας νοιάζει κιόλας , την πραγματική φιλία την έχω βρει στο πρόσωπο κάποιου, κάποιου εκείνου που βρίσκεται στη σκάλα φιλίας πλάι με τις αδερφές μου και αυτό με κάνει χαρούμενη.

The Magnifier says bye byee..

Dear Ze,

Long time no see! Missed you Ze... So about this time , first thing i'd like to tell you is that i've been most time at my home all alone sitting in a bed because finals ended and i hadn't much things to do sth that actually destroyed the inside of me. You know, i don't like being in a certain place for more than 7 or 9 hours and that period of time i was 24h per day stucked on my bed.. I suffered by insomnia for more than a month and that wasnt only devastating , it also made me feel so isolated and negative person, sth that doesn't really belong to my character.
So the only thing i could do was getting outside with my camera on hand and catch something really flowerish and summery.. And yes the one thing that made my heart sparkled was this gorgeous column in the center of the street full of flowers and flower pots in purple colours.. So in fact the thing that made me see life a little bit more lighter and brighter was this detail on the child's head who is holding its parent hand to walk to school.. Its like its wearing a purple flower crown.. So nice , so fresh,. Well, from that moment i came up with a great -lets say- story or thought -better- .. We are like flowers, we born so fresh and young and we keep living in this world which if you search well is soo beautiful and fresh like us.. Like flowers, we have those periods of time when we are facing our droughts because ,yes, we can't run away from the fact that we are so fragile by nature, like flower pedals. But- there is always a "but" in life- we can prevent that from happening by hydrating ourselves and by that i don't mean "drinking water" but doing things that we love and that freshen us up like dancing for instance or writing down your thoughts or meditating in a sunny day at the beach... So why doing that to ourselves - the droughts thing- when you have beautiful places around and beautiful things to do, why hurting ourselves when we have our health, our loved ones and a blank canvas to colour the way we like and love, life <3 So don't be sad , it isnt even worthy.. Life is worthy, so live , live the way you want, this special way ... I'll see ya later Ze ..
The Magnifierr says bye byee

Dear Ze,

The last couple of days have been so rough for me and my mood! I can't bare even sleeping because I'm so tried and my body aches. And that's mostly because Im tried in soul first -me thinks so-.. I am just sharing with you some of my weekly thoughts and "actions"..

> first thing first: I am in love with the Michalaks, they are such a sweet family and little squeeze G. is such a beau^^ so I am watching their blogs one by one every night before I close my eyes to sleep. > well, I was inspired by them to start this "project blackout" they are followinG. once its week i am gonna turn off every electronic device, the electricity generallY. In other words no internet after 6. 30.. great right?? You can tell then that it's the best thing to do. It's healthy even!! Your mind has a time to rest. Like devices we want to cool and to rest for once. > also dancing, dancing and dancing I wish I was dancing more than twice a week. Yes of course I am dancing at home too and practising and stretching but it's another thing to dance at a tiny teenie space and another thing to dance in a large dance studio and do isolations, choreographers, watching your fave people there, chatting, being mad haters!! >however i can't force daddy to pay so much money for my dancing lessons.. I should be a little bit "understandable" to my father's difficult times and our family budget. So "shh grumpy christina". > I love taking photos of my beloved cats especially this one, my ginger goddess^^ > I am trying to work on my C/V in order to apply for a couple of jobs I am thinking like an assistant in a clothes shop.. ahm fingers crossed. > last thing(coz I want to keep on studying) : I am still into this "our own" apartment idea ahm. I am still thinking of the furniture I am gonna have, the little wooden miniatures in the sidetables and aww the great garden of mine and my gardening tools.. ooh! Dreamer! I'm gonna end this post here. See ya next time Ze!! I am gonna think more about your sex Ze but yes I'm more in the old lady side kind of thing.. byyee..
The magnifier says bye♡♡

Dear Ze,

I'm just sooooooo excited right now and moved may i say coz these last two days i've been watching these movies that made me feel so confident and so on top of my thoughts ,feelings and beliefs. They are now such BIG inspirations to me. There is indeed creativity in this world!

Desert Dancer

Julie & Julia

I'm like so happy i finally got to watch these two movies. Yes i'm doing a massice yoohaaah about just two movies, but they are really important to me ...now!! Know why?? Well, open your ears wideee and listen.... About Desert Dancer all i have to say is that from the very first moment i watched the trailer is a random page i founnd on facebook i was like really excited and i was so eager to watch this. And yesterday night , i came up with this idea of watching a dancing film and i was like "well, i have just watched all of them...Apff.." And that moment Desert Dancer showed up in my face... "Yes!! Bingo ! That's it , i'm finally gonna watch that" .. And you know why that movie is different from all the other dancing movies?? It's the thing that its real that makes it so massive , so important in my heart and i think every real dancer's heart. Afshin reminded me of a male version to Misty Copeland and ohhh that made me love evern more that movie. Fighting for what you really love, and don't give up in hard times ( and by hard i mean evern risking yourself to death) . As usual me, after watching the movie , i ran over wikipedia to learn more about this Afshin Ghaffarian and i was really amazed by this story of his, by his evolution and revolution also in his world and the dancing world generally... His invention of "reformations" , something really innovating and amazingly new in the stage of dancing he made me put this guy in the top of the topsss of my inspirations not only in dancing but in life too.. Because fighting for your life with the danger of killing yourself is something really honourable that we all should do.... So to all of us (yes i'm in this "pile" of that kind of people who whimpered about our "crappy" lives) i'm saying "Afshin Ghaffarian" which means "fight, free yourself and see what life is".... I'm sure my life is not crappy , i just want to see it like that because i need more and more isn't always good and also maybe more is already in your life, just search and when you find it , fight for it !

As for the incredible movie Julie & Julia there is a background story Ze... Well, my sister Sophia from Ohmydeerblog has a massive love about all cooking things related so she was mumbling and mumbling all the time at me about this movie and i was like " yeaa right, i will, i will, someday..." . I thought it would be a crazy , boredom , you know a bio story about a big old boring woman who just had THE money of the world and wanted to write a book like everybody else... A MASSIVE MASSIVE MISTAKE.... It was a great, great film !!! It brought me shivers and some cute tears in my face. Such an inspirational movie!! It made me feel sooooo amazing ( so amazing ? :p ) ... Look what a girl who worked as a secretary and wasn't actually enjoying her job , found out a day in a blog writing about her only love, cooking!! Cooking is the only thing free, it can't bring sadness to your life ( unless you are burning it all the time hahah and in that moment it brings you hard laughing moments and loss of money from constant pizzas orders ) , its the only thing steady. Like you are walking home and the only thing you know its gonna be there is cooking... Like Julie said "You know that when you whisk chocolate, sugar, milk and butter you are gonna have a thick cream.....and in the end a great, delice cake" Its like dancing you know its always gonna be there!! You know that when you warm up, work your stretches, find the rhythm ,exercise hard and just free your self you can have a masterpiece that not only it gonna brings you a medal or an internship but it gonna brings YOU the delightness you were dreaming for in life...

The magnifierr says bye bye ♥♥

Dear Ze,

Things are a bit messy today in my mind. From one side , i am so glad and grateful today about my life, about the way i think about everything , i'm in the mood of VALIDATION .. But from an other side i am like "what is happening now?" with a sad , lonely face. But (again) you know in life these (in your mind) "sad" things aren't worth thinking about, there are just noise , bad noise in your head which you should throw away immediately , just that moment when they tend to increase. For instance, take a cupcake and the whole procedure of making a cupcake. At first you are making the base, the cake which for most of cupcakes is the same. Its the same thing with humans , we all have emotions, the same emotions in our soul here sadness, happiness, anger, hatred..... But take a closer look in that cupcake, in that cake actually that even though it is the same as the other next to it and the in the corner of the baking pan it is in our hands , in the baker's hand how it will be on its full version, with the buttercream(pink, blue, orange, green, white, red) , the sprinkles, the chocolate(white or brown) chips or anything decoration you want..... And by that i mean , every cupcake its different and thats because you decorated it in that special, individualized way you chose, you thought... So , think yourself ,human, as a cupcake and decorate yourself in any way you like , don't let other things get in your way and mess your life up. Does this make any sense?? I guess soo.!! Well, in the baker's mind , the cupcake is like a goal , a goal he has to achieve, and for that achievement he has to close any other annoying window beside his eyes and focus on this baby cupcake, on this new life... So , you focus on your cupcake , though this cupcake is your life, is your only goal, to

live great and be grateful for your life every moment of it... Don't let any noise gets you down, you are the lord !! Put some sprinkes on your cupcake , a bit of colored buttercream, maybe some colourful smarties... And voiillaaa your baby beautiful cupcake is ready and it is really beautiful coz you made it , you made it by closing these noisy windows beside your ears and eyess. You made it and i have to admit you did a great job. These words should be in every human's daily morning routine from now on.. Just had to share that to you Ze today because it is the World Day Against Noise and for me the most importand of "bad" noises isn't the cars' noise but the noise i've been talking to you about the last couple of minutes.... So say "NO" to the noisy people in your head and out of it too.
Love, Magnifier♥♥

Dear Ze ,

The other week, i was sitting in my laptop the whole night long and thinking about starting a new project , a project that i have never done before, something more practical and exciting with several people' participation in. So i came up with the idea of "Filmotion" project in which a certain amount of people will be asked by me several questions about life! And why i gave that name to this project? Well, i thought of making it more visual and exciting than a random, usual questionnaire . So, i am going to film them with my camera while they are answering the questions and that because i really want to observe the feelings and reactions of them while hearing the questions and while answering them. Not odd at all for me because for me feelings and reactions of the moment are really meaningfull and there you can tell somebody's personality and spiritual / psychological characteristics. Yea curious girl me.! Its really interesting to catch this moment on camera and then watching it over and over again and at the end coming to some really special results in each person's case. It will be a great achievement of mine if i ever finished that project. It will mean so much to me. It will be my first ever research!

I know i'm making it a BIG thing, though to some it might seem like a simple questionnaire and nothing more. And if that "filming" thing won't happen ( i wish not) , then i will try to "write" their emotions and reactions but it won't be that exact. I'm overexcited for that because today is gonna be the first "interview" . I'm gonna ask my beau first ( i wish he will be persuaded to do this thing coz its hard for him to) . By now the questions are 16 , they may increase a little bit as the time goes by and my mind keeps thinking....... Something "randomy" but i can't stop thinking about it! I am really craving a ice lolly right now, a strawberry-lemon one covered in chocolate ( Oh myy!!) . Well, let's go back to the whole project theme. Today the sun is shining, the birds are chirping and the sky is awake so i'm awake. Hahah. So i'm about to wear my cute spring dress , take my "research" (interview) bag , take my magnifier and start magnifying into my beau's soul for the 100th time. ahahah Yes you can tell how excited i am !! I wish my beauy is as excited. But first let me grab a piece of homemade cake(mother's) ..Mmm yummy <3 banana chocolate cake covered in chocolate.. Yeii!! Well ,wish me luck Ze!!

Love, Magnifier♥♥ ♫♫

Dear Ze,

Today was Easter! Whats better than a late movie night? I decided to watch "What If" finally. Ahm, for me it was an 8 out of 10 . It was really good, i really loved the whole theme, the places were amazing, Zoe and Daniel are two incredible young actors , their characters absolutely excited me. She was dreamy! I loved the thing she was constantly thinking her as a drawing story kind of with the fairies and the animated stuff. I was really touched by her tiny tattoo in the back, it was soo......artistic and meaningfull. I'm mumbling now but i liked that movie! The whole atmosphere was really attractive but...but .but. but!! I can't understand why in every movie the couple is not best friends from the very beginning and the only relationship between them is really sexual and erotic. Well , the answer maybe to this question is SCENARIO ! But, wait think a little bit more.Two people are getting together most of the times because they love each other not only in a sexual meaning but in a other meaning also, the one who consists loving each others personality and daily goofyness. Two people who are a couple supposed to be best friends first in order to work this thing out. I can't just think being with someone and really not knowing him much or talking him like he is some stranger. Come on , you are 5 years with him, you chose that , you should be happy, not down, you should love him till your heart aches ...... My one and only misery and sadness would be to not love my "whoever he will be" partner's personality and flaws, to talk to him like i met him yesterday, to talk to him only when i wanna get laid with..... No!!Your guy is supposed to be your best friend! At least thats what i believe..... Ahm and now you will think "oh my i will never watch this movie. Will it bring me these thoughts? Jeez" .. And the answer is : No , it just that i'm so thinking about it the last couple of months.. It is something i'm gonna search about, i wanna search about!! And to "positive" you now , i made today my candle on my own ..yeiiiiii!! My family and i went to church the night, embrace the happiness of every person in that area and hope our lives to be THAT lighten (like the candles) ..... Also today after a long time i made my first doll , it was a little bit creepy and it didn't look that well. So , on my to-do list i can add "Remember to sew" .... Well, thats for now, i will go back to this "love-best friend" subject again when i search more about it and have a whole collage of several people' thoughts... Goodbye for now,

Love, Magnifier ♥♥

♫♫♫

Dear Ze,

I already missed you! Oh my goshie, watching this pile of books sitting in my couch for like 2-3 weeks makes me feel awkardly anxious. My anxiety level has turned bloody red. No i am just kidding. Its just you know the thing that i cant actually believe that in less than two months my 2nd semester exams are coming. So i am just doing the duck and ...........ignore this pile and the worst thing of reading them. In reality it should be the quite opposite, i should have been so happy and eager to read and learn more and more about the profession i am probably going to follow in the future. Is this an other bad outcome of my "upside down" teen life? No! I can't always blame the teen life for these feelings. I have to sit down and meditate, think about what i really want in life , what and where i wanna be 5 years from now. I should generally reflect on my life! Where do i want to be 5 years from now? Doing something i actually don't like which means..........sadness and boredom or doing something that really excites you and makes you feel you are not even working? Well, yea the second sounds much better! But you know, leaving everything behind and chase a dream might be a total success or a total destruction! Would you risk or would you stay as you are , where you are and let things go smoothly as they do? Questions , questions in my head, a head full of questionmarks !! Well, leaving everything behind and starting a new life sounds really attractive ... "The great things in life most of times begin from small suitcases with a teddy bear beside." , they say but is that a realistic state of mind or just thoughts of a dreamer? More questionmarks in my mind. Its getting really full, Ze...! How am i gonna empty my mind from all these marks? Yes, you are right , by taking them out and that thing only i can do because i am responsible of my own self, of my own thoughts, i am the one who controls everything in this place (pointing on my head) ......... Soooooo , think , think , think.... Watch this pile of books again and again , turn your PC on, go search if these books are what you really want, what you really need, what you really WILL follow. This is the only thing you can do and you must do! What are you ? Search , search !!

Katie Shelton , one of my BIG life inspirations.
Well, in that pic i see myself right now,
i'm thinking those things i 've been telling you about by crafting and diy-ing.
Cool ,right?

Love, The Magnifier ♥♥

Dear "Ze" ,

I would really like to find you and , you know, talk in this "lettery" way like pen-palls. So who doesn't like that, having a friend , someone to talk to whenever you want and open your heart to? I think everybody does and whoever says "Nope" he is lying for sure. I am dreaming of it my whole life and now that time is here, i finally found you. I am still not quite sure what name should i give to you or what sex , so i will call you "Ze" , neither "she" nor "he" . So , today i was constantly thinking about teenage years . And you know what? Because in two weeks i am about to turn 19, the last -teen and i believe that this year should be special for everybody. Its your last -teen !! Someone told me that your 19s is the period when your " maddest hatter " self wakes up. Also it is this period you start to think more about your future plans , the profession you are about to follow , the people you are gonna be next to and generally your future. But ,really, we yound guys have a BIG mess in our heads so one day you are like "La la la la" , "i'm gonna do this, that ...." and the other day you are like "Oh i wanna hide in my bed under my blanket and never go out in this messy world again where everybody wants to hurt me" . That thing , Ze, i call it "teenage life" . Everybody has been in this "Era" and now is my turn. Yes, i am having this "upside down" period right now which ,believe me, sucks but i will never ever forget it too. You know why? Because is a once life time thing, you will not be able to experience it again so enjoy your "upside down" madness. This is a way of forgeting my "no reason" sadness for a while! And by "this" i meant talking about this era like its something funny, something that will leave with the wind in half a shake. My letter today was so tiny but it was original, it consisted my thoughts right now which obviously are a bit sad and that makes me even more lonely and isolated. I'm not gonna whimper right now in your face so i'm gonna end my letter here...... Oh there is a sequel. Stay tuned Ze...

Love, the magnifier ♥♥

^^ bUCKET lIst ^^

So i decided to share my thoughts and goals for the near future. I think everybody has a checklist on his mind . Well , mine is the following :